Η ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ «ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ»

Την Κυριακή 24η Μαΐου 2015, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, η Α.Θ.Μ. ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β’  παρευρέθηκε στην τελετή αποφοιτήσεως των Σπουδαστών της Πατριαρχικής Σχολής “Αγιος Αθανάσιος” για τον ακαδημαϊκό κύκλο 2013-2015, και απένειμε τα πτυχία στους αποφοίτους.

Την τελετή άνοιξαν  οι Σπουδαστές, αποδίδοντας εκκλησιαστικούς ύμνους, αλλά και τραγούδια στην ελληνική γλώσσα και σε αφρικανικές διαλέκτους, ενώ ο αριστεύσας πτυχιούχος προσεφώνησε τον Πατριάρχη εκ μέρους όλων των Σπουδαστών. Λαμβάνοντας το λόγο, ο Μακαριώτατος εξήρε την σπουδαιότητα του έργου επιμορφώσεως γηγενών στελεχών στις Μητροπόλεις και στα ιεραποστολικά κλιμάκια της ανά τη Αφρικανική Ηπείρω Εκκλησίας του Αποστόλου Μάρκου.

Απευθυνόμενος προσωπικώς στους πτυχιούχους της Σχολής, ο Μακαριώτατος με συγκίνηση προέτρεψε να ενθυμούνται πάντα όσα ήκουσαν και εδιδάχθησαν κατά την διάρκεια της φοιτήσεώς τους στην Σχολή. Να έχουν πάντα στη καρδιά τους το Μοναστήρι του Αγίου Σάββα που για δύο έτη τους φιλοξένησε και από τα σπλάχνα του οποίου αναδεικνύονται οι Πατριάρχες, χειροτονούνται οι νέοι Αρχιερείς του Θρόνου αλλά και πηγάζει η όλη προσπάθεια  ευαγγελισμού των αφρικανικών εθνών.

Τους κάλεσε να συνεχίσουν την κατά Χριστόν διακονία και μαρτυρία ανά την Αφρική κατά τον ιεραποστολικό τρόπο των Αποστόλων, τονίζοντας ότι η Εκκλησία χρειάζεται εργάτες του Ευαγγελίου διότι ο θερισμός είναι πολύς. Τους διαβεβαίωσε ότι θα παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς την πορεία τους στην εκκλησιαστική ζωή, στις χώρες καταγωγής τους και ότι πατρικώς θα τους συνδράμει στις ανάγκες τους. Καταλήγοντας, τους ζήτησε να γίνουν πρεσβευτές και κήρυκες της αγάπης που βίωσαν κατά την διετή φοίτησή τους στην Έδρα του Πατριαρχείου.  

Ο Μακαριώτατος ευχαρίστησε ιδιαιτέρως τον Θεοφιλ. Επίσκοπο Ναυκράτιδος κ.Μελέτιο, Ηγούμενο της Πατριαρχικής Ιεράς Μονής του Αγίου Σάββα Αλεξανδρείας στην οποία στεγαζεται η ως άνω Σχολή, τον Σχολάρχη Πανοσιολ. Αρχιμ. κ.Αγαθόνικο Νικολαίδη, καθώς και το διδακτικό προσωπικό για την ακάμαντη προσπάθειά τους να μεταδώσουν γνώσεις και εκκλησιαστικό ήθος στους Αφρικανούς Σπουδαστές. 
Η Α.Θ.Μ. επίσης εξέφρασε ευγνώμονες ευχαριστίες, στους εκπροσώπους του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος στην Αλεξάνδρεια και της Ελληνικής Κοινότητος της Μεγάλης Πόλεως για την πολύτιμη συμβολή τους στην εύρρυθμη λειτουργία της Σχολής, καθώς και σε όλους του Παροίκους για την αγάπη με την οποία περιέβαλλαν  τους οικοτρόφους σπουδαστές της Πατριαρχικής Σχολής, ενώ μετά την απονομή των πτυχίων ακολούθησε εόρτια δεξίωση και γεύμα προς όλους.

 

Περισσότερα...http://www.patriarchateofalexandria.com/index.php?module=news&action=details&id=1098

Αγώνας ζωής και θανάτου στη Γουινέα

26 Μαΐου 2015

Ι. Μητρόπολη Γουινέας

 

Αγαπητέ Πρόεδρε της Αδελφότητας κ. Σωτήρκε,
Θα ήθελα να σας συγχαρώ για την άξια εκλογή σας στη θέση του Προέδρου και συνεχιστή του έργου που ξεκίνησε ο π. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος και αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή οι αείμνηστοι Παναγιώτης και Έλλη Παπαδημητρακοπούλου.
Θέλω να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δώσατε να επισκεφθώ την Αδελφότητα την Κυριακή 10 Μαΐου και να μιλήσω για την πορεία του Ιεραποστολικού έργου στη Δυτική Αφρική, και παράλληλα να παρουσιάσω το βιβλίο-αφιέρωμα στο μακαριστό Πατριάρχη Πέτρο Ζ΄. Η εκδήλωση ήταν πράγματι μεγαλειώδης και αντάξια της μνήμης του εκλιπόντος Πατριάρχη.
Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι εδώ στη Γουινέα αγωνιζόμαστε να στηρίξουμε τα θύματα του ιού Έμπολα με διανομή τροφίμων και φαρμάκων. H Μητρόπολή μας είναι αυτή που επλήγη χειρότερα από την επιδημία και η μόνη που συνεχίζει να πλήττεται εδώ και 1,5 χρόνο.
Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στη Γουινέα, είναι η έλλειψη καθαρού και τρεχούμενου νερού. Η έλλειψη αυτή συμβάλλει πολύ στη μετάδοση του θανατηφόρου ιού Έμπολα, αφού το συνεχές πλύσιμο των χεριών είναι η καλύτερη προστασία από τον ιό.



Είναι άμεση ανάγκη τουλάχιστον σε δύο περιοχές της πόλης Κίντιας να δώσουμε στους κατοίκους το θείο δώρο της πρόσβασης σε νερό. Τους χώρους αυτούς επισκέφθηκα κατά τη διάρκεια της τελευταίας μου ποιμαντικής επίσκεψης, και μόνο η παρουσία μου στην περιοχή για τους απελπισμένους συνανθρώπους μας θεωρείται ως δέσμευση για την ανταπόκριση στο αίτημά τους. Επίσης, είναι απαραίτητη η διανομή σαπουνιών και άλλων αντισηπτικών υγρών για την προστασία τους από τον Έμπολα. Για την υλοποίηση των παραπάνω χρειαζόμαστε περίπου 5.000 ευρώ και είστε οι μόνοι που ευαισθητοποιείστε με το έργο μας και ανταποκρίνεστε πάντα θετικά και άμεσα στα αιτήματά μας.
Παρά τις δυσκολίες, συνεχίζουμε τις εργασίες ανέγερσης του Ι.Ν. Αγίων Παρθενίου και Χαραλάμπους στη Γουινέα, για τον οποίο η Αδελφότητά σας συμμετείχε στην αγορά του οικοπέδου, αλλά υπολείπονται 5.000 ευρώ. Επίσης, εκκρεμεί η ανέγερση της Ορθόδοξης Ακαδημίας στον ίδιο χώρο. Για την αποπεράτωση του ισογείου ορόφου με 3 αίθουσες διδασκαλίας, γραφείο καθηγητών και βιβλιοθήκη, απαιτούνται 10.000 ευρώ.
Θα ήταν μεγάλη ευλογία να βρεθεί κάποιος δωρητής να στηρίξει αυτά τα προγράμματα, που θα αποτελέσουν ζωντανή μαρτυρία της Ορθόδοξης πίστης μας σε αυτή τη μουσουλμανική χώρα.
Ο Γουινέας Γεώργιος

http://ierapostoles.gr/?p=7571

Άγιος Παχώμιος ο Μέγας: Ο ιδρυτής του κοινοβιακού μοναχισμού

 

Ανάμεσα στις μεγάλες μορφές του ορθοδόξου μοναχισμού ξεχωρίζει και ο άγιος Παχώμιος, τον οποίο η Εκκλησία μας τον προσαγόρευσε Μέγα, τόσο για την προσωπική του ασκητική οσιότητα, όσο και για την συμβολή του στη διαμόρφωση του κοινοβιακού μοναχικού ιδεώδους.
Γεννήθηκε το 292 στην περιοχή της Κάτω Θηβαΐδος της Αιγύπτου από ειδωλολάτρες γονείς. Έζησε στα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου (306-337) και σε ηλικία 20 ετών κατετάγη στον αυτοκρατορικό στρατό και συμμετέσχε στον εμφύλιο πόλεμο εναντίον του Λικινίου. Για τον Χριστιανισμό άκουσε για πρώτη φορά στο στράτευμα και είδε τη διαφορετική ζωή και το ήθος των Χριστιανών και εντυπωσιάστηκε. Χριστιανοί στρατιώτες τον κατήχησαν στη νέα πίστη. Όταν απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού αποφάσισε να πάει στην έρημο, προκειμένου να συναντήσει αγίους γέροντες για να διδαχτεί περισσότερα για τον Χριστιανισμό και να λάβει το άγιο Βάπτισμα. Η ζωή των αγίων ασκητών τον ενθουσίασε και αποφάσισε να ακολουθήσει και ο ίδιος την ασκητική ερημική ζωή. Τέθηκε δε υπό την πνευματική καθοδήγηση του ονομαστού ασκητή Παλάμονος, του οποίου έγινε ακόλουθος και μιμητής για έξι περίπου χρόνια.
Περί το 320 και μετά την κοίμηση του αγίου γέροντος πνευματικού του, αποφάσισε να εγκατασταθεί σε μια έρημη νησίδα του Νείλου ποταμού, την Ταβέννη, στην Άνω Θηβαΐδα. Τον ακολούθησε ένας ευλαβής και πιστός μοναχός, ονόματι Ιωάννης, με τη βοήθεια του οποίου ίδρυσε μια μικρή μονή. Εκεί απομονωμένος από τον κόσμο ο Παχώμιος αγωνιζόταν για την προσωπική του κάθαρση με προσευχή, νηστεία, αγρυπνία και αδιάκοπη άσκηση αποκοπής των παθών. Με τον προσωπικό του αγώνα και τη χάρη του Θεού έγινε θεοφόρο σκεύος αγιότητας. Η φήμη του δεν άργησε να γίνει γνωστή στη γύρω περιοχή και να προσελκύσει πλήθος ερημιτών, οι οποίοι συνέρρεαν στην απομονωμένη νησίδα για να πάρουν την ευλογία του και να ζητήσουν τις πνευματικές του νουθεσίες. Πολλοί από αυτούς δήλωναν ότι ήθελαν να εγκαταβιώσουν πλησίον του. Έτσι σε σύντομο χρόνο η νησίδα Ταβέννη αριθμούσε περισσότερος από 14.000 μοναχούς! Αξιώθηκε ο Παχώμιος να είναι ο μεγαλύτερος οικιστής μοναχών στην ιστορία της Εκκλησίας.
Οι μοναχοί της Ταβέννης ονομάστηκαν Ταβεννησιώτες και ζούσαν σε μικρά οικήματα ανά τρεις. Ο συγγραφέας της λεγομένης «Λαυσαϊκής Ιστορίας», που συνέγραψε περί το 420 ο Παλλάδιος, αναφέρει πως ο Παχώμιος βλέποντας αυτόν τον μεγάλο αριθμό των αναχωρητών, άτακτα ζώντας, χωρίς κανόνες, αποφάσισε να τους συνενώσει σε κοινόβιο, κάτω από την καθοδήγηση ενός ηγουμένου. Να μένουν σε ενιαίο χώρο, τη Μονή, να έχουν κοινή προσευχή, κοινό φαγητό, κοινή ενδυμασία, κοινή εργασία, κοινά έσοδα και έξοδα. Για το λόγο αυτό κατάρτισε κανόνες, οι οποίοι θα γίνονται αποδεκτοί από τους μοναχούς και θα καθορίζουν τη ζωή τους στο κοινόβιο.
Οι πολυάριθμοι μοναχοί Ταβεννησιώτες αποδέχτηκαν τους κανόνες και συνενώθηκαν, αποτελούντες το πρώτο κοινόβιο μοναστήρι στην ιστορία του χριστιανικού μοναχισμού. Ο Παχώμιος θεωρείται ο θεμελιωτής του κοινοβιακού μοναχισμού. Η κύρια ενασχόληση των μοναχών ήταν η κοινή πρωινή και βραδινή προσευχή. Η εργασία ήταν υποχρεωτική για όσους μπορούσαν να εργάζονται και το κέρδος της εργασίας έμπαινε σε κοινό ταμείο για την συντήρηση όλων και όσων δε μπορούσαν να εργαστούν. Ήταν υποχρεωμένοι να φορούν ομοιόμορφη ενδυμασία, η οποία αποτελούνταν από λινό ποδήρη χιτώνα, ζώνη τρίχινη και κωνοειδές κουκούλιο, το οποίο έφτανε ως τους ώμους. Υποδήματα σπάνια φορούσαν. Κοινή ήταν επίσης  και η τροφή και τα γεύματά τους αποτελούνταν από φυτικές τροφές, τυρί και νερό. Κατά την ώρα τους γεύματος επικρατούσε σιγή και οι μοναχοί συνεννοούνταν μεταξύ τους με νεύματα. Κάλυπταν επίσης τα πρόσωπά τους ώστε να βλέπουν μόνο την τράπεζα και να μη διασπάται η προσοχή τους με τους άλλους μοναχούς.
Οι Ταβεννησιώτες μοναχοί κοιμούνταν ελάχιστα και ουδέποτε σε κλίνη, αλλά καθιστοί. Κάθε Σάββατο και Κυριακή κοινωνούσαν των Αχράντων Μυστηρίων, αφού προηγείτο η αλληλοσυγχώρηση και ο ασπασμός της αγάπης μεταξύ τους. Ο Παχώμιος όρισε να είναι χωρισμένοι σε εικοσιτέσσερα τάγματα, καθένα χαρακτηριζόμενο από τα γράμματα της αλφαβήτου. Σε αυτά κατατάσσονταν ανάλογα με την πνευματική τους ωριμότητα και την συμπεριφορά τους στο κοινόβιο.
Ο άγιος Παχώμιος δεν ξεχώριζε τον εαυτό του από τους άλλους μοναχούς, αλλά συμμετείχε το ίδιο με αυτούς στο κοινόβιο με τους ίδιους κανόνες. Αν και ηγούμενος, ουδέποτε διαφοροποιήθηκε από τους άλλους μοναχούς στη διακονία. Το έτος 348 εκδηλώθηκε πανώλη στο κοινόβιο, όπου προσβλήθηκαν πολλοί μοναχοί από τη νόσο και πέθαναν. Ο άγιος Παχώμιος περιποιούνταν με αυταπάρνηση τους ασθενείς μοναχούς. Ωστόσο προσβλήθηκε και αυτός από τη νόσο, ασθένησε και απέθανε. Τον διαδέχτηκε στην ηγουμενία ο όσιος Θεόδωρος ο Ηγιασμένος, μια άλλη επίσης σημαντική μορφή του μοναχισμού. Η μνήμη του Μεγάλου Παχωμίου τιμάται στις 15 Μαΐου.
Η ικανότητα του αγίου Παχωμίου να συνενώσει και να διοικήσει τόσες χιλιάδες ανθρώπους υπήρξε θαυμαστή και μόνο η δύναμη και η χάρις του Θεού μπορεί να την εξηγήσει. Η βιογραφία του αναφέρει πως τους κανόνες του κοινοβιακού μοναχισμού του υπαγόρευσε άγγελος Κυρίου. Ο άγιος Παχώμιος έβαλε όπως είπαμε τα θεμέλια του κοινοβιακού μοναχισμού, ο οποίος είναι σύμφωνος με την χριστιανική διδασκαλία. Αποτελεί δε τον πυρήνα της ιδανικής κοινωνικής συμβιώσεως και τον οδηγό για την ιδανική κοινωνία, η οποία μπορεί να φέρει την πολυπόθητη ειρήνη, αδελφοσύνη και αγάπη στην ανθρωπότητα. Γι’ αυτό και ο άγιος Παχώμιος χαρακτηρίζεται μέγας!

Λάμπρος Σκόντζος

Πηγές: Ακτίνες-  agiosdimitrioskouvaras.blogspot.gr
http://www.diakonima.gr/2015/05/24/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%87%cf%8e%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%bc%ce%ad%ce%b3%ce%b1%cf%82-%ce%bf-%ce%b9%ce%b4%cf%81%cf%85%cf%84%ce%ae%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%bf/

Αποφοίτηση σπουδαστών Αλεξάνδρεια (2015)

ORTHODOX MISSIONARY / ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ

https://www.youtube.com/watch?v=4HSJ6PU1MKU
 

 

 

 

 

 

Αποφοίτηση σπουδαστών Αλεξάνδρεια

youtube.com

Για έγκυρη εκκλησιαστική ενημέρωση: www.romfea.gr

youtube.com

https://www.facebook.com/groups/antonios.papasotiriou/696362980475658/?notif_t=group_activity

The old and the newbuilt orthodox... The parish of Sts. Raphael, Nicholas and Irene in Nakuru, Kenya

The old and the newbuilt orthodox. This is the parish of Sts. Raphael, Nicholas and Irene in Nakuru, Kenya.- With God´s help and the great generosity of faithful, especially in Greece and Cyprus, it was possible to built new churches in many of the fast growing orthodox Communities and Missions throughout Africa.

https://www.facebook.com/pages/African-Orthodox-Church-of-Kenya/816358191757801?fref=nf

Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής: " Ετοιμάζουμε την 4η αποστολή μας στην Ουγκάντα"

Εκδόσεις ''Χρυσοπηγή''

 

Κάθε καλοκαίρι η Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής  Πολυδενδρίου Αττικής διοργανώνει αποστολή στην Αφρικανική χώρα της Ουγκάντας. Για τέταρτη συνεχή χρονιά φέτος θα προσπαθήσουμε για δύο μήνες  από τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο του 2015, να βοηθήσουμε όπως και όσο μπορούμε στον ιεραποστολικό και φιλανθρωπικό Αμπελώνα της χώρας.
Κατά την παραμονή μας στη χώρα επισκεπτόμαστε με τους συνεργάτες της αποστολής μας ιεραποστολικά κλιμάκια μοιράζοντας εκκλησιαστικά είδη στους ιερείς και καταγράφοντας μικρές ή μεγαλύτερες ανάγκες των Ναών και των σχολείων.

Οργανώνουμε  ομαδικές βαπτίσεις. Βοηθάμε στο κατηχητικό και ιεραποστολικό έργο της  τοπικής Εκκλησίας, πηγαίνοντας σε διάφορες  ενορίες και Ιεραποστολές. Δημιουργούμε μικρά μαθήματα πρώτων βοηθειών και ενημέρωσης για  θέματα επιβίωσης και καθημερινότητος. Επισκεπτόμαστε κλινικές και νοσοκομεία και προσπαθούμε να κρατούμε και την επικοινωνία με αυτές όλη τη διάρκεια του χρόνου. Για δύο μήνες το Ιεραποστολικό μας κλιμάκιο προσπαθεί να βρεθεί ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους δίνοντας χαρά στα παιδιά και παρηγορώντας όπου η αγάπη το ζητήσει...

Με τη δική σας συμβολή συνεχίζουμε..

Για τη μικρή ή τη μεγαλύτερη βοήθειά σας ευχαριστούμε πολύ.

Η προσπάθειά μας συνεχίζεται....
Εθνική τράπεζα: 656/201115-86. στο όνομα του ιερέως της Ιεραποστολής μας George Nyombi.

http://ekdoseisxrysopigi.blogspot.gr/2015/05/4.html

 

Πατήρ Κοσμάς Γρηγοριάτης: Ο Πόντιος ιεραπόστολος του Ζαΐρ

 pontos-news.gr

 

Ήταν δεν ήταν 18 χρόνων το 1960 ο Γιάννης Ασλανίδης, με καταγωγή από την Κερασούντα, όταν ακούγοντας τη διαπρύσια διάλεξη του λαϊκού τότε και σήμερα Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστάσιου Γιαννουλάτου, ένιωσε το πρώτο σκίρτημα για την εξωτερική ιεραποστολή.

Η βαθύτατη επιθυμία του για προσφορά και για μετάδοση του λόγου του Χριστού σε ανθρώπους φτωχών χωρών, που δεν Τον άκουσαν ποτέ τους, γιγαντώθηκε κατά τα χρόνια παραμονής του κοντά στον μακαριστό Επίσκοπο Φλώρινας Αυγουστίνο Καντιώτη κι έγινε σκοπός ζωής όταν εγγράφηκε στη Ριζάρειο Ανωτέρα Ιερατική Σχολή Αθηνών.
Όταν το 1975 βρέθηκε για πρώτη φορά στο Ζαΐρ (Κογκό), στο πλαίσιο ιεραποστολικής αποστολής, ήξερε πως είχε βρει αυτό που πραγματικά επιθυμούσε στη ζωή του. Εκμυστηρεύθηκε τον πόθο του στον Άγιο Παΐσιο και αυτός του συνέστησε να αποκτήσει πρώτα τη μοναχική ιδιότητα στην Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους (φωτ. αριστερά).
Στο εξής και για περίπου έντεκα χρόνια, μέχρι το 1989, όταν ένα τροχαίο δυστύχημα έκοψε πολύ πρόωρα το νήμα της ζωής του στα βάθη της Αφρικής, ο πατήρ Κοσμάς Γρηγοριάτης, ο Πόντιος ιεραπόστολος του Ζαΐρ, έδωσε την ψυχή του, διδάσκοντας την ορθόδοξη πίστη σε Αφρικανούς και βοηθώντας ώστε να δημιουργηθούν γι’ αυτούς όσο το δυνατό καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.

Η καθημερινότητα σε έναν οικισμό του Κολουέζι 

Στην περιοχή της Κερασούντας γεννήθηκαν και οι δύο γονείς του πατρός Κοσμά. Ο πατέρας του Δημήτρης, λίγο πριν από τον ξεριζωμό από την αλησμόνητη πατρίδα βρέθηκε στο Σότσι, ενώ η μητέρα του Δέσποινα (το γένος Ξενίδου) ήρθε στην Ελλάδα απευθείας από την Κερασούντα. Η μητέρα του ήταν παπαδοκόρη και είχε άλλα 13 αδέλφια. Οι γονείς του πατρός Κοσμά γνωρίστηκαν στο χωριό Θεοδόσια του Κιλκίς, όπου εγκαταστάθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, και έκαναν οικογένεια.

Ο π. Κοσμάς Γρηγοριάτης

Ο πατήρ Κοσμάς γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1942 και ήταν ο πρωτότοκος γιος με άλλα τρία αδέλφια. Το 1947 η οικογένεια –λόγω των δύσκολων συνθηκών εκείνη την εποχή– μετεγκαταστάθηκε στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης.
Το 1960 ο κατά κόσμον Γιάννης Ασλανίδης αποφοίτησε από το τμήμα Εργοδηγών-Ηλεκτρολόγων του «Ευκλείδη» και ενώ είχε ήδη ολοκληρώσει την κατήχησή του στη Χριστιανική Ένωση Εργαζομένων Νέων Θεσσαλονίκης. Όταν υπηρετούσε τη θητεία του στο Πολεμικό Ναυτικό, συνδέθηκε με την Ιεραποστολική Αδελφότητα «Σταυρός» του Αυγουστίνου Καντιώτη, στην οποία υπήρξε μέλος για εννέα χρόνια. Ακολούθησε τον Καντιώτη στη Φλώρινα ως εργοδηγός και με τη βοήθεια εθελοντών ανοικοδόμησε ευαγή ιδρύματα της Ιεράς Μητρόπολης Φλώρινας, έχτισε συνοικισμό τσιγγάνων που βαφτίστηκαν χριστιανοί από τον Καντιώτη, ανήγειρε ναούς, ενοριακά κέντρα, γηροκομείο, ορφανοτροφείο, τον Οίκο Μακεδονικής Χειροτεχνίας κ.ά. Ακόμα και τον πασίγνωστο σταυρό σε υψόμετρο 1.020 μέτρων, στην κορυφή του βουνού πάνω από τη Φλώρινα, τον τοποθέτησε ο Γιάννης Ασλανίδης.

Ο σταυρός της Φλώρινας (φωτ.: vounisios.pblogs.gr)

Την πρώτη του ιεραποστολή στο Κολουέζι την έκανε σε ηλικία 33 ετών, όταν σπούδαζε στη Ριζάρειο Ανωτέρα Ιερατική Σχολή Αθηνών. Στο Ζαΐρ έμεινε τότε δέκα ημέρες. Το 1977 εισήλθε στην ιερά μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους και μετά από έναν χρόνο παραμονής εκάρη μικρόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα Κοσμάς.
Στη συνέχεια έφυγε για το Ζαΐρ, ενώ κάθε δύο ή τρία χρόνια επέστρεφε για λίγο στον Άγιον Όρος για ανανέωση, εξομολόγηση, προσευχή και λήψη οδηγιών για την περαιτέρω πορεία του έργου του. Το 1980 έγινε Πνευματικός και αργότερα χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης από τον μητροπολίτη Κεντρώας Αφρικής, Τιμόθεο.

Βαπτίσεις στον ποταμό Λουαλάμπα

Αγνός, ευαίσθητος, αλλά και ιδιαίτερα δυναμικός ήταν ο ζηλωτής του ευαγγελισμού των Αφρικανών ιερομόναχος Κοσμάς. Τον ενδιέφερε κυρίως η σωτηρία των ανθρώπων και η στερέωση της Ορθοδοξίας στο Ζαΐρ. Θεωρούσε πρωταρχικό του καθήκον να μυήσει τους νεοφώτιστους Αφρικανούς στην Ορθόδοξη Λειτουργική ζωή, με την τέλεση συχνών Ιερών Ακολουθιών και Αγρυπνιών και τη διδασκαλία της βυζαντινής μουσικής κατά το Αγιορείτικο τυπικό. Σ’ αυτά τον βοήθησε η καλή γνώση της γλώσσας των ντόπιων, της σουαχίλι.
Ο πατήρ Κοσμάς είχε ως βάση για τους ιεραποστολικούς αγώνες του στο Κογκό το Κολουέζι και δρούσε σε μια περιοχή έκτασης περίπου τριπλάσιας από την Ελλάδα!
Στα έντεκα χρόνια του αγώνα του ανήγειρε ιερούς ναούς, κήρυξε και κατήχησε Αφρικανούς και βάφτισε περίπου 15.000 άτομα. Οργάνωσε ένα μεγάλο αγρόκτημα 3.000 στρεμμάτων και ζωοτροφείο για την παραγωγή και προσφορά τροφής στους ιερείς, στους κατηχουμένους, αλλά και στους μη ορθόδοξους λεπρούς και φυλακισμένους.

Η φάρμα της ιεραποστολής

«Το δόσιμο να είναι αληθινό, ολοκληρωτικό, δίχως κρατούμενα, με διάθεση αυτοθυσίας και απαρνήσεως και με σκοπό να αφήσουμε τα κόκαλά μας μεταξύ των ιθαγενών επί του ιεραποστολικού πεδίου», έλεγε ο πατήρ Κοσμάς.
Ο ήλιος μόλις είχε βάψει με κόκκινα χρώματα τον ορίζοντα στο Ζαΐρ το απόγευμα της 27ης Ιουνίου 1989, και ο πατήρ Κοσμάς κατευθύνονταν με ένα τζιπ από το Λουμπουμπάσι στο Κολουέζι.
Στο όχημα επέβαιναν ακόμα ο Έλληνας πρόξενος στη χώρα Διονύσιος Κιβετός και ο ιθαγενής Μωυσής, ο οποίος συνόδευε στις περιοδείες του τον πατήρ Κοσμά.

Ιδιαίτερη ήταν η αγάπη του π. Κοσμά για τα ζώα

Από ένα μαγνητόφωνο ο ιεραπόστολος άκουγε το ορατόριο του Σωκράτη Βενάρδου Κοσμάς ο Αιτωλός και έψαλλε χαμηλόφωνα, όταν πάνω στο τζιπ τους έπεσε ένα φορτηγάκι, το οποίο έρχονταν από την αντίθετη κατεύθυνση και μπήκε στο δικό τους ρεύμα κυκλοφορίας. Το τζιπ χτυπήθηκε πλαγιομετωπικά και αφού έκανε δύο τούμπες, έπεσε σε ένα χαντάκι. Επιτόπου σκοτώθηκε ο μακαριστός ιεραπόστολος, ενώ ακέραιοι βγήκαν οι δύο συνεπιβάτες του.
Η σορός του πατρός Κοσμά έμεινε για τρεις μέρες στο Λουμπουμπάσι. Πολλές μαρτυρίες έλεγαν ότι το σώμα του δεν πάγωσε και συνέχιζε να τρέχει αίμα από τις πληγές του. Η κηδεία του έγινε στο Κολουέζι και ο ιεραπόστολος ενταφιάσθηκε στον προαύλιο χώρο της ιεραποστολής. Τη νεκρώσιμη ακολουθία παρακολούθησαν περίπου 2.000 ορθόδοξοι ιθαγενείς.

Τρισάγιο στον τάφο του 

Ο σαρκικός αδελφός του του πατρός Κοσμά, Γιώργος Ασλανίδης, ίδρυσε το 1990 προς τιμήν του τον Ιεραποστολικό Σύνδεσμο «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Σήμερα πρόεδρος του συνδέσμου, ο οποίος έχει ως στόχο μεταξύ άλλων την ηθική και υλική ενίσχυση της εξωτερικής ιεραποστολής, είναι ο ανιψιός του ιεραπόστολου, Δημήτρης.
Ο σύνδεσμος διατηρεί μόνιμη συνεργασία με συνολικά 43 ιεραποστολές σε διάφορες περιοχές της Αφρικής, της Ασίας, της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής και της Ευρώπης.

Ρωμανός Κοντογιαννίδης

 

http://www.pontos-news.gr/article/134726/patir-kosmas-grigoriatis-o-pontios-ierapostolos-toy-zair